از زمان پیدایش انسان و توجه به مسیري جهت عبور و مرور و تامین احتیاجات روزانه ، راه نیز وجود داشته است اما بیشترین توجه به راه از زمان شکل گیري زندگی اجتماعی انسان بوجود آمده است. از آنجا که امکان فراهم کلیه مایحتاج رفاه و زندگی بشر در یک منطقه وجود نداشته یا اینکه تولید کلیه مایحتاج در هر منطقه مقرون به صرفه نبوده است ، بشر براي راحتی و تامین نیازهاي زندگی از منطقه اي به منطقه دیگر سفر کرده است. اما آنچه امروز از آن به عنوان راه یا جاده یاد می شود مسیري است ایمن و هموار که دو منطقه جغرافیایی را به یکدیگر متصل مینماید و به طور طبیعی راه مورد نظر،نیازمند گروه هایی است که تامین ایمنی و هموار بودن راه را به عهده داشته و خدمات مورد نیاز بهره برداران از راه را تامین نماید. اولین راه با این تعریف مربوط به دوره پادشاهی کوروش می باشد. این مسیر از منطقه به طول (sardes) شوش امروزي در استان خوزستان آغاز شده و تا مرزهاي غربی ترکیه امروزي و سواحل دریاي مدیترانه منطقه تقریبی 2699 کیلومتر ادامه داشت.در طول این مسیر حدوداً 2700 کیلومتري در حدود 111 کاروانسرا ساخته شده بود . یعنی به ازاي حداکثر هر 25 کیلومتر یک اقامتگاه در نظر گرفته شده بود ،دلیل ایجاد این مسیر، ارسال پیامهاي شاهی به اقصی نقاط قلمرو حکومت در کوتاهترین زمان ممکن بوده است.